Снималась телепередача «Золотая коллекция белорусской песни». И в нее вошли две мои песни — «Чарка на посошок» и «Сказал, как связал»

img_5910 Угадайце, хто сёння наш госць? Назаву асаблівыя прыкметы — чалавек просты, сціплы, не пабаюся сказаць гэтага слова — таленавіты. Заўважце, чым болей у чалавека здольнасцяў, тым меней у яго пыхлівасці. Не аднойчы ў гэтым упэўніваўся, бо меў шчасце ведацца з вялікімі творчымі асобамі. Як жа цікава было размаўляць, скажам, з Рыгорам Барадуліным, Нілам Гілевічам! Як проста было з імі.

Вось і ў сённяшняга нашага суразмоўцы ёсць штосьці прыцягальнае. І ўжо праз колькі хвілін размовы адчуваеш духоўную блізкасць — тое, што немагчыма апісаць, а можна толькі адчуць на ўзроўні флюідаў. Так і хочацца доўжыць гутарку. Чалавек цікавай жыццёвай і творчай біяграфіі. Пазнавальны ў Лепелі, ды каб жа толькі ў Лепелі. Дастаткова назваць усяго адну яго песню… Не буду інтрыгаваць. У нашай навагодняй гасцёўні кампазітар Аляксандр Балотнік.
— Я прыехаў сюды не адзін. Вось, знаёмцеся, мая жонка Ірына, з Урала, — мой прадзюсар і маё творчае натхненне.
— Чакайце, вы прыехалі? Хіба не ў Лепелі зараз жывяце? Толькі што, здаецца ж, сустракаліся. І працавалі вы тут.
— Як вам сказаць — і жыву і не. Часта бываю на Урале — па справах і не толькі. Мы яшчэ з Ірынай не вырашылі, дзе будзем жыць. Мажліва, у Мінску. А пакуль — паміж Беларуссю і Расіяй.
— І што вас на гэты раз прывяло на Радзіму?
— Шостага снежня здымалася тэлеперадача “Залатая калекцыя беларускай песні”. І ў яе ўвайшлі дзве мае песні — “Чарка на пасашок” і “Сказаў, як звязаў”. Было вельмі прыемна.
— Можна казаць, што вы не можаце без Радзімы, вось і ў Амерыцы пажылі — вярнуліся.
— Не знайшоў там шчасця.
— Цягне ў Лепель?
— А як жа! Тут нарадзіўся. З суседніх вёсак — бацькі, з дзвюх Студзёнак, толькі адна лепельская, а другая чашніцкая. Бацьку, праўда, ледзьве памятаю, загінуў, калі мне было чатыры гады. Брат у Полацку жыве.
— Таксама музыкант?
— Не, ён у нафтавым тэхнікуме вучыўся, пасля будаўніком працаваў. Зрэшты, неблагі танцор. А ўвогуле сям’я наша музычная — маці спявала, цётка спявае.
— І вы ўжо са школы ведалі, што будзеце кампазітарам?
— Каб жа. Я і зараз не ведаю, ці я кампазітар.
— Залічана. Кажуць, толькі дурань ведае дакладна, а разумны чалавек заўсёды сумняваецца, тым болей творчы. Ды калі б у вас была нават адна толькі “Чарка на пасашок”. Гэта як ваша візітоўка паўсюль. А ў вас жа колькі песень?
— Не ведаю. Не лічыў. Мабыць, некалькі дзясяткаў… У школе не толькі я, але і настаўнікі не здагадваліся, пэўна, што буду музыкантам. Яны не надта цікавіліся маімі справамі ў “музыкалцы”, а я ўжо ў той час быў дыпламантам абласнога конкурсу. Вучыўся як усе, быў моцным “харашыстам”, падабалася літаратура, фізіка крыху, цікавіўся гісторыяй. Памятаю, як да нас прыязджаў брат героя Івана Ерашова, чыё імя носіць школа і зараз.
— І раптам абралі музыку?
— Не зусім раптам — проста працягнуў вучобу па класе баяна ў каледжы імя Івана Салярцінскага. Мне шанцавала на настаўнікаў-землякоў. У Лепелі — Эдуард Літвін, у Віцебску — зямляк Валерый Стрыжонак. А потым у войска. Не паступіў у кансерваторыю і неўзабаве апынуўся ў аркестры дэсантнікаў. Праўда, там ужо не на баяне, на трубе дудзеў, на барабане выстукваў.
— А з парашутам скакалі?
— Усяго аднойчы.
— Страшна?
— Адчуваеш сябе адразу Героем Савецкага Саюза.
— Калі ж у вас пачалося сапраўднае творчае жыццё?
— Напэўна, у Мінску. У Лепелі я пасля арміі надоўга не затрымаўся, падаўся ў сталіцу. Завочна ў кансерваторыю паступіў. Нейкі час быў дырыжорам у Рэспубліканскім Палацы піянераў, пасля — у ансамблі танца “Лявоніха” трактарнага завода. І раптам пашчасціла трапіць на радыё музычным кіраўніком у ансамбль “Жывіца” і працаваць поруч з Валянцінай Пархоменка. Вось гэта быў сапраўды творчы перыяд. Ездзілі на з’езд беларусаў Паўночнай Амерыкі па запрашэнні беларускай дыяспары. Былі на фестывалі ў Малдове, на Камчатцы. Памятаю, дабіраліся на верталёце ў самую каракскую глыбінку. Прыехалі ў аддаленую вёсачку, а там нас сустракае ансамбль мясцовай самадзейнасці… нашай “Лявоніхай”. Спецыяльна да сустрэчы рыхтаваліся. А пасля ад “Жывіцы” адпачкавалася “Бяседа” — ансамбль народнай музыкі і песні, якую меў гонар узначаліць. Затым працаваў у ансамблі “Бліскавіца” Вось там і напісалася песня “Сказаў, як звязаў” на словы Аляксандра Лягчылава.
— У вас амаль усе песні напісаны ў суаўтарстве з Лягчылавым?
— Чаму ж, не. Напрыклад, даўно і плённа супрацоўнічаем з Алесем Бадаком.
— Чым быў для вас адметны гэты год? Напісалі што?
— Вось, дарэчы, з Бадаком завяршылі “Суседа” — песню, над варыянтамі якой працавалі доўгі час. І напісаў новую, аўтарскую — “Струна души” — на рускай мове.
— Дзе будзеце Новы год сустракаць?
— А дзе давядзецца. Магчыма, у Беларусі, а хутчэй — дзесьці ў дарозе нас Новы год застане. Можа, у Маскве ў якой кавярні.
— Наступныя пытанні з вашага дазволу задам спадарыні Ірыне. Чым частуеце мужа за навагоднім сталом, калі святкуеце дома?
— Уральскімі пельменямі — чым жа яшчэ! — усміхаецца.
— А пра клёцкі нашы лепельскія ведаеце?
— Як не ведаць! І гатуем нават. У мяне ж таксама, дарэчы, ёсць беларускія карані.
— А чым займаецеся на Урале?
— Аптэчнай справай.
— Аляксандр, на што спадзяецеся ў наступным годзе?
— На здароўе, на сустрэчу з блізкімі і роднымі людзьмі, на творчае натхненне. Год наступны — юбілейны. Дваццаць пяць гадоў першай песні, дваццаць — вядомай “Чарцы”.
— Дарэчы, пытанне “на пасашок”. А як наконт чаркі за навагоднім сталом?
— Хіба што толькі кубак кавы. Не п’ю. Кіруюся новай традыцыяй. У беларусаў ёсць такая прымаўка: “Піццё — смяццё, бяседа дорага”.
Гутарыў
Уладзімір МІХНО.
На здымку: Аляксандр Балотнік з жонкай Ірынай.
Фота аўтара.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.

Можно использовать следующие HTML-теги и атрибуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>